" از دانه های انار تسبیحی دور دستت می بافم تا در قنوت روبروی تو باشم . "

تو كه آهسته مي خواني قنوت گريه هايت را

مهربانم ... ای خوب! یاد قلبت باشد... یک نفر هست که این جا بین آدمهایی که همه سرد و غریب اند با تو تک و تنها به تو می اندیشد و کمی دلش از دوری تو دلگیر است... مهربانم ... ای خوب! یاد قلبت باشد ... یک نفر هست که چشمش به رهت دوخته بر در مانده و شب و روز دعایش این اینست زیر این سقف بلند ... هر کجایی هستی... به سلامت باشی و دلت همواره ... محو شادی و تبسم باشد مهربانم... ای خوب! یک نفر هست که با تو ... تک و تنها با تو ... پر اندیشه و شعر است و شعور... پر احساس و خیال است و سرور ... مهربانم ... این بار... یاد قلبت باشد!

تو اگه پاییز زردی واسه من بهار سبزی...تو اگه هوای سردی واسه من همیشه گرمی... تو اگه ابر سیاهی واسه من ابر بهاری... تو اگه دشت گناهی واسه من یه بی گناهی... تو اگه غرق نیازی واسه من یه بی نیازی... تو اگه رفیق راهی واسه من یه تکیه گاهی... تو اگه دلت از سنگه واسه من خیلی قشنگه ... تو اگه باده پرستی ، تو اگر دیوانه هستی اگه مستی اگه پستی هر چه هستی من تو را با آنچه هستی دوست دارم

 آسمون به دریا گفت این بالا خیلی خوبه، همه جا رو میشه دید. دریا گفت این پایین از اون بالا هم بهتره، چون فقط تو رو میشه دید.. تقدیم به آسمون قلبم..

  ساده نبود دیدن خونه وقتی که تو دست خزونه، جدایی و غروب خنده، دلشوره و درد شبونه، ساده نبود از تو گذشتن، فاصله ی بین تو و من، تحمل مرگ ترانه، مرثیه ی شبونه خوندن..

 این که مدام به سینه ات می کوبد قلب نیست! ماهی کوچکیست که طعم تنگ آزارش می دهد و بوی دریا هوائیش کرده، قلب ها همه نَهنگانند. در اشتیاق اقیانوس!

چه تنگنای سختی است! یك انسان یا باید بماند یا باید برود. و این هر دو اكنون برایم تهی شده است و دریغ كه راه سومی هم نیست..

در میان رفقا اشرف دلدار تویی، در ترازوی وفا من کم و بسیار تویی..

زندگی شاید همین باشد: یك فریب ساده و كوچك!

آن هم از دست كسی كه فكر می كردی همه چیز توست، همه كس تو...

دو نگاهی كه كردمت همه عمر، نرود تا قیامت از یادم. نگاه اولین كه دل بردی، نگاه آخرین كه جان دادم..

در همه جای این زمین هم نفسم كسی نبود، زمین دیار غربت است از این دیار خسته ام..

كجاست قبر تو جانم؟ كجا به خاك فتادی؟ پیام مرگ خودت را عزیز من به كه دادی؟ هر آنچه ناله به دل داشتم به نامه نهادم، چه قدر نامه نوشتم چرا جواب ندادی؟..

حالا دیگه من تنهام، تنها تر از همیشه. آهنگی كه مدام تو گوشم تكرار میشه فریاد مظلومانه ی جیرجیرك تنهای باغچست. صدایی كه خیلی برام آشناست. چیزی شبیه در خود شكستن..

 وقتی میشی نیاز من اگه نباشی پیش من، اشکای چشممو ببین که می ریزه به پای تو، بازم که بی قرارم و دلواپس نگاه تو، تموم هستی منی بمون همیشه پیش من، اگه شدم عاشق تو نذار که بی تاب بمونم، لالایی شبام تویی نذار که من خواب بمونم، دارم برات شعر می خونم شاید به یادم بمونی، فقط یه چیز ازت می خوام: "همیشه عاشق بمونی.."

 پرستوهای محبت از سرزمین دل انسان ها پر كشیده اند، به را های دور..

دیگر گلهای مهربانی در دل كسی جوانه نمی زند.

نشانی از عشق اگر هست، تنها رد پایی است.

آن هم سال هاست كه پوشیده شده، با برف های سرد و سنگین بی اعتنایی..

 من همان قاب تهی خسته و بی تصویرم،
كه برای تو و تصویر دلت می میرم..
 از من آزرده مشو، میروم از خانه ی تو، قبل رفتن تو بدان عاشق و بی تقصیرم، تو اگر خسته ای از دست دلم حرفی نیست، امر كن تا كه بمیرم به خدا می میرم..

  من این جا بس دلم تنگ است و هر سازی که می بینم بدآهنگ است، بیا ره توشه برداریم، قدم در راه بی برگشت بگذاریم، ببینیم آسمان هر کجا آیا همین رنگ است؟!..

 و این هم سخن بسیار زیبایی از زنده یاد دکتر علی شریعتی: آن چه بدان دچاریم حیرت انگیز تر از آن است که آن قدر خاطرجمع بود که دلهره ی قضاوت این و آن داشت و آن قدر بی درد زیست که از نقد ناقدی به فغان آمد!!

  من همیشه یادت هستم، تو رو از جون می پرستم، من فقط با تو می تونم توی این دنیا بمونم، اگه تو نباشی پیشم  می دونی دیوونه میشم، آخه من خیلی می ترسم، میگن عاشقی جنونه، نمیگم عاشقت مرده، اما دیگه نیمه جونه