ای دل نگفتمت حذر از راه عاشقی؟؟؟ رفتی ؟ بسوز ، اینهمه

 آتش سزای توست چه خوب مي شد اگر، اطلاعات را با عقل اشتباه

نمي گرفتيم و عشق را باهوس و حقيقت رابا واقعيت و حلال را با

حرام و دنيا رابا عقبي و رحمان را با شيطان

بناي عقل را در هم خواهم کوفت !

اين همه خوني که دنيا در دل ما مي کند

جاي ما هر کس که باشد ترک دنيا مي کند

هر زمان گويم که فردا ترک دنيا مي کنم

تا که فردا مي رسد امروز و فردا مي کنم

رابطه دوستی خوب مثل رابطه دست وچشم می مونه وقتی دستت

 زخمی میشهچشمت گریه می کنه ووقتی چشمت گریه میکنه

.....دستت گریه رو پاک میکنه

میخواری و مستی ره ورسم دگری داشت

ندا

زندگی زیباست ، اگر روح آزاد عشق و محبت اسیر زندان فراموشی دل نگردد و خزان یأس گلبوته های امید بهار جان را در وسعت انتظار زرد خویش ، مدفون نسازد زندگی زیباست اگر عقده های زخمی بزرگ ، طپش زیستن را از قلب کوچک کبوترها نرباید و در ذهن شلوغ بیشه زار اندیشه ، مرگ نیلوفرهای وحشی نروید

دوستت داشتم، یادت هست؟ گفتم: دوستت دارم و تو گفتی: كوچكی!

برای دوست داشتن، رفتم تا بزرگ شوم، اما آنقدر بزرگ شدم كه

 یادم رفت دوستت دارم!...

دوست دارم چشمهایت را قاب كنم و بر طاقچه دل بگذارم تا آخرین

دلشوره هایم در شیرینی نگاهت محو گردد

 هرگاه شاعری را یافتی که گفت دوبار عاشق شده ام بدان هرگز عاشق

 نشده خواستن همیشه عشق نیست

چقدر این دلتنگی ها زیاده !

 اونقدر که حتی با ریختن اشک هم تموم نمیشه گاهی چه ساده از کنار

همه چیز میگذریم و گاهی چه دردناک !!

گذشتن دردناکه !!

گذشتن از همه چیزا و کسایی که دوستشون داری سخته وقتی دردناک تر

میشه که مجبوری بگذری اما باید دلت را جا نزاری !!!

باید مواظب باشی صدمه ای نرسونی !

سخته ! خیلی سخته !!!

نیاز را در خودم کشتم که هرگز تا نشه پشتم / زدم بر چهره ام سیلی که دیگر وانشه مشتم/

 من آن خورشید ذر پوشم که با ظلمت نمی جوشم / به جز آغوش دریا را نمی گیرم درآغوشم/

من آن دیوان پر بارم که در خود واژه ها دارم / درون دشت اندیشه به غیر از گل نمی کارم/

 من آن ابر بهارانم که از خاشاک بیزارم / به جز بر چهره گلها نمی گریم نمی بارم/

من آن خنجر به پهلویم که دردم را نمی گویم / به زیر ضربه های غم نیفتد خم به ابرویم/

 مرا این گونه گر خواهی دلت را آشیانم کن / من آن نشکستنی هستم بیا و امتحانم كن!/

من که میدانم شبی عمر من به پایان میرسد

نوبت خاموشی من سهل و آسان میرسد

من که میدانم که تا سر گرم بزم و مستی ام

مرگ ویرانگر چه بی رحم و شتابان می رسد

پس چرا عاشق نباشم؟؟؟

انسان مانند رودخانه است هرچه عمیق تر باشد ارام تر است

کوههای بزرگ پر از چشمه اند قلبهای بزرگ و(تنها)......پر از اشک

نمي دانم پس از مرگم چه خواهد شد .
نميخواهم بدانم کوزه گر از خاک اندامم چه خواهد ساخت .
ولي آنقدر مشتاقم که از خاک گلويم سوتکي سازد .
گلويم سوتکي باشد به دست طفلکي گستاخ و بازيگوش .
و او يکريز و پي در پي دم گرم خودش را در گلويم سخت بفشارد
و خواب خفته گان خفته را آشفته سازد
بدينسان بشکند دائم سکوت مرگبارم را...

مرگ آن نیست که در قبر سیاه دفن شوم مرگ آن است که از خاطر تو با همه ی خاطره ها محو شوم  مرگ بهانه ی جداییست

 رو سنگ قبرم بنويس اينجا مجال گريه نيست ... هرکي مي خواست گريه کنه بهش بگو اون ديگه نيست

گفتم که خدا مرا حیاتی بفرست/طوفان زده ام،راه نجاتی بفرست/فرمود که با زمزمه یا مهدی/نذر گل نرگس صلواتی بفرست