بر کاغذ خالی و سفید قلبم نوشتم: عشق ،پاییز ، نگاه ، لبخند...و حالا دیگر لبخند و نگاهت اوج عشق من نیست ، دیر گاهی است در صفحه قلبم جای مهر خالیست جای اشک خالیست و قلم پر از نیاز محبت پر از خشک و خالیست کیست به من بگوید وفا و مهر کجا کوچیده اند شما را به خدا بگویید چرا اجازه دادید به این زودی محبت دار فانی را وداع گوید ؟ منتظر جوابم.

بی تو چگونه باورم شود
برگهای زرد باغ دوباره سر سبز می شود
ای مسافر همیشگی بی تو من به انتها رسیده ام
از کدام آشنایی
از کدام عشق با تو گفتگو کنم
من به سوگ عاطفه ها نشسته ام
بی هدف به هر طرف کشیده می شوم
به یاد تو عزیز سفر کرده
از چشمم چون اشک سفر کردی بی تو چه کنم

بعد از این جای وفا چون تو جفا خواهم کرد
گذر از کوی تو چون باد صبا خواهم کرد
از تو ای عهد شکن عهد شکستی که مرا
شکوه ات گر برسد پیش خدا خواهم کرد
از طبیبان جفا جوی نگیرم درمان
درد خود را به می ناب دوا خواهم کرد

آنگاه که غرور کسی را له می کنی، آنگاه که کاخ آرزوهای کسی را ویران می کنی، آنگاه که شمع امید کسی را خاموش می کنی، آنگاه که بنده ای را نادیده می انگاری ، آنگاه که حتی گوشت را می بندی تا صدای خرد شدن غرورش را نشنوی، آنگاه که خدا را می بینی و بنده خدا را نادیده می گیری ، می خواهم بدانم، دستانت را بسوی کدام آسمان دراز می کنی تا برای خوشبختی خودت دعا کنی؟ . بسوی کدام قبله نماز می گزاری که دیگران نگزارده اند

فرشتگان روزي از خدا پرسيدند : بار خدايا تو كه بشر را اينقدر دوست داري غم را ديگر چرا آفريدي؟ خداوند گفت : غم را بخاطر خودم آفريدم چون اين مخلوق من كه خوب مي شناسمش تا غمگين نباشد به ياد خالق نمي افتد

بهار را دوست دارم به خاطر سر سبزیش

زمستان را دوست دارم به خاطر سرمایش

مادر را دوست دارم به خاطر مهربانیش

تو را دوست دارم نمیدانم چرا؟

تو را دوست میدارم به گرمی آفتاب ، به روشنی قلبت سوگند یاد می کنم

که تو را میپرستم با تو وجودی از عشق ، بی تو وجودی از فنا

دلتنگم از تنهایی ، از خیانتهای روزگار و بازی زمانه و خوشحال از امید به آینده

با تو بودن را دوست دارم

در خلوت شبهایم تو را از مهتاب می گیرم و چهره زیبایت را با نور ماه و در آن می آرایم

با نام تو عشق بازی می کنم

و از پنجره عشق تو زندگی را در می یابم ، لمس میکنم و میمیرم

پنجره عشق را به سوی افقهای دور دست می گشایم

بادی پر از وفا و صداقت و بس مینشینم تا نامه ای از آن دوردستها

بسته به بال کبوتران سفید به رنگ برف و گرمای وجود یک عروس خوبان به دستم برسد و لیک ...

زمانی که تو دوست داری من عاشقم و زمانی که تو خوابی من مرده

و زمانی که تو تشنه ای من سراب و زمانی آنرا در درون قلب خسته ام حس میکنم

و وقتی به پایان زندگیت نزدیک میشود که من دیگر عمرم به سر آمده

تا بقیه آنرا به تو بخشیده باشم

تو زنده باش زندگی کن و اگر هم ازمن راضی باشی

برایم همه آن چیزی است که تو از آن به عنوان زندگی یاد کردی

پس در قیامت بر من وارد شو که همیشه منتظرت بوده و هستم و خواهم بود

از طرف یک دوست

ای کاش...

ای کاش او فریادم را قبل از خاموش شدن می شنید!

ای کاش سلامم را نسیم به او میرساند!

و ای کاش ...

او روزی به من گفت :اکنون چرا فریاد نمی زنی؟

به او گفتم :سکوت ، آخرین فریاد است که در خود می میرد!

ولی یاد ایام هرگز نمی میرد.

یک جفت چشم خیالی تر از من است
از عشق در دلش ؟ نه که خالی تر از من است
من حدس میزنم که دلش سنگ آسیاست
او مطمئن شده که سفالی تر از من است
دیشب حساب عاشقی اش افتضاح بود
اصلا دروغ گفته بود که عالی تر از من است
با آنکه با کویر نگاهش برابر است
حس میکند که همیشه شمالی تر از من است
هر چند من شبیه ترین غربتم به شب
دلخوش شده به اینکه مثالی تر از من است
خب نوبت تو شد که تمامش کنی بیا
شد نوبت کسی که خیالی تر از من است